fbpx
Thai en tijdColumn 

Thai en tijd: Wachten, wachten, wachten

Thai en tijdTijd… het blijft een ongrijpbaar begrip voor de Thai. Voor ons westerlingen is het tijdsbesef van een Thai niet te bevatten. Zij vinden het echter prima.

Thai en tijd, het lijken twee zaken die niet samengaan. Een contradictio in terminis zouden wetenschappers het noemen. Maar dat is wel vanuit de westerse wereld bekeken. Waar alles georganiseerd en gepland gaat. Van de wieg tot de dood. Soms is zelfs de datum van verwekking gepland. Dan snap je niets van hoe de Thai met tijd omgaan. “Dat er nog iets gebeurt in dit land” is een vaak gehoorde verzuchting.

Ik zal een goed voorbeeld geven. Eentje waar van de meeste Europeanen de nekharen rechtovereind gaan staan. Een voorbeeld waarom wij niets snappen van de combinatie Thai en tijd. Maar het wel werkt.

Thai en tijd

Ik ben samen met mijn vrouw bij mijn schoonmoeder op het platteland. Vlak bij Yasothon. Er wordt een ceremonie gehouden voor mijn een jaar overleden schoonvader. Aangezien ik al enige jaren ben getrouwd met mijn Thaise vrouw,  maak ik van die dag geen voorstelling of vraag aan mijn vrouw hoe die eruit gaat zien. Zij heeft namelijk ook geen idee. Omdat er geen plan bestaat.

We worden om elf uur verwacht en omdat we onze pappenheimers kennen, zijn we er tegen het middaguur. We treffen een complete chaos aan. Overal mensen die op de grond zitten en ‘iets’ aan het doen zijn. Maar vooral het gezellig hebben met elkaar. We gaan een stukje verderop zitten. In de schaduw. En dan begint het grote wachten.

Wachten, wachten…

Thai en tijd
Niets om de tijd te doden

Het wordt 13.00 uur. Het wordt 14.00 uur. Het wordt 15.00 uur. Geen enkele beweging verraadt  dat de geplande ceremonie aanstaande is. De mensen zitten nog steeds op dezelfde plek. Mijn vrouw, die al vijf jaar in Nederland woont en werkt, wordt onrustig. “Farang” (westerling) zeg ik grappend tegen haar. Een klap tegen mijn arm is haar  antwoord.

Dan wijst de klok 16.3o uur aan. De man die zo vriendelijk was om vanuit Roi Et twee uur te rijden om ons op te pikken en een rit te geven, zegt dat hij naar huis gaat. Hij wilde ook tamboen doen (een boeddhistische manier om aflaat te verdienen). Hij heeft nog een rit van twee uur voor de boeg. Hij vertrekt zonder één keer geklaagd te hebben.

Dé ceremonie

Een uur later is ineens iedereen weg. Mij vrouw, die in slaap was gesukkeld, kijkt verschrikt op. We rennen naar de tempel. Om vervolgens het begin van de twintig minuten durende de ceremonie net te missen.

Als het voorbij is, gaat iedereen naar huis. Ze hebben gegeten, gedronken, gezellig gehad met elkaar (sanook). Kortom ze hebben een prima dag achter de rrug.  Ik moet hard lachen om mijn vrouw die hoofdschuddend zegt “Ik snap die oude mensen niet. Geen respect voor mijn tijd”.

Later, onder het eten, vraag ik me af wie eigenlijk de Thai en de westerling in ons huwelijk is. Ik moet er weer om lachen, wat me opnieuw een klap oplevert. Mijn vrouw had mijn gedachte gelezen.

Lees ook

%d bloggers liken dit: