Respect voor ladyboys

respect voor ladyboysRespect voor Ladyboys: in Thailand heel normaal, net als het opkomen en ondergaan van de zon. Toch is er al veel gezegd en geschreven over deze kathoeys. Er wordt vaak minderwaardig over gedaan en westerse toeristen kijken ze vaak maar vreemd aan. Ik respecteerde ze altijd al, maar na een recente ervaring is dat respect alleen maar groter geworden.

Machteloos ben ik, als ik in Pattaya voor het appartementsgebouw sta waar mijn kamer is gevestigd. Overal waar ik kijk zit bloed op mijn lichaam. Van boven tot onder op mijn armen, handen en beide benen. Vooral mijn linkervoet ziet er bebloed en echt nasty uit. Pijn voel ik nauwelijks door de shock waarin ik verkeer. Het is de schrik door het vallen van een motorbike met behoorlijke snelheid, gevolgd door een flinke schuur- en schaafpartij over het smerige asfalt in de Thaise badplaats. En dat met alleen een T-shirtje, korte broek en slippertjes aan.


Lift uit onverwachte hoek

“Ik moet naar het ziekenhuis”, denk ik bij mezelf. Maar hoe? Ineens komt er hulp, van twee voorbijgangers op een motorbike. “Are you okay?”, vragen ze. Het zijn twee ladyboys. “No, I am not”, antwoord ik. “I need to go to the hospital, right now.” “Jump on the back”, zegt een van de twee. “We will bring you there.” En daar ga ik, zonder enige twijfel achterop de motorbike bij twee totaal vreemde kathoeys.

Ze brengen me naar het Pattaya Memorial Hospital tegenover Soi 7 van de Second Road. Lopen kan ik nauwelijks, maar nog steeds voel ik weinig pijn. “ID card please”, vraagt een van de verpleegsters voor ik op de tafel in de Emergency Room ga liggen. Ik geef mijn rijbewijs en zorgverzekeringpas aan haar. Tegenover me zie ik een man op zo’n zelfde tafel, er zit weinig leven in. Later hoor ik inderdaad dat hij dood is. Na een minuut komt diezelfde verpleegster terug en kan het verschonen van de wonden beginnen. De arts vraagt in uitstekend Engels of ik een tetanusinjectie wil. Kost 200 bath… Ja dus.

Halve mummie

Vier verpleegsters zijn druk bezig met het verschonen van mijn wonden, terwijl de arts mij vertelt dat hij een paar hechtingen in mijn linkerelleboog gaat zetten. Nog steeds dringt de pijn niet tot mij door. Het besef van het ongeluk wel. Vooral het besef dat ik slechts verwondingen heb en geen breuken of – nog erger – blijvend letsel. In eerste instantie wil de arts gaan hechten zonder verdoving. Gelukkig weet ik dat idee uit zijn hoofd te praten en na de prik gaat hij aan de slag. Ondertussen verbinden de verpleegsters vakkundig mijn beide onderbenen en linkervoet.

De arts is klaar met hechten en de verpleegsters ontfermen zich over mijn linkerarm. Ook die verdwijnt helemaal in het verband. Een uur of wat later na binnenkomst ben ik ‘klaar’. Ik bekijk mijzelf van boven tot onder en kan niets anders constateren dat ik er bij loop als een halve mummie. Er staat een rolstoel klaar, waar ik in word geholpen. Op naar de kassa, waar een rekening van 4.100 bath ligt. Dat is inclusief een hele zak vol met medicijnen, zoals een antibioticakuur, pijnstillers, zalf en weet ik wat niet meer.

Respect voor ladyboys betaalt zich uit

Na het betalen word ik naar de uitgang gereden. “How do I go back home?” vraag ik aan de medewerker die mijn rolstoel voortduwt. “Take a motorbiketaxi or songthaew”, krijg ik te horen. Op dat moment gaan de deuren open en op dat moment valt mijn mond open van verbazing. De twee ladyboys die mij naar het ziekenhuis hebben gebracht zitten er nog steeds op mij te wachten. Ze helpen mij als derde persoon achterop hun motorbike en rijden mij terug naar mijn kamer.

“Thank you. Thank you so much”, bedank ik ze uit de grond van mijn hart, terwijl er duizenden dingen door mijn hoofd spoken. Het gaat allemaal zo snel, dat ik vergeet hun telefoonnummer of adres te vragen. Daar baal ik nog steeds van; ik had ze dolgraag een keer mee uit eten willen nemen als dank voor hun hulp. Mocht ik ze ooit nog weer een keer zien, dan hebben ze dat nog steeds van mij tegoed. Ik durf te wedden dat als ik ze geld had gegeven dat ze dat hadden geweigerd. Want deze twee ladyboys zijn voor mij het bewijs dat ook bij hen het hart op de juiste plaats zit.

One Comment - Write a Comment

  1. Een mooi verhaal dat inderdaad aantoont dat niet elke ladyboy een potentiele berover/beroofster is.

    En beterschap…gelukkig geen breuken opgelopen en zeg het zelf, 4100 Bath voor een dergelijk ‘mummie-behandeling’.

    In Nederland was u aan de bedelstaf geraakt…

    Reply

Post Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.