Oma is rolmodel voor Thaise ouderen

De tijd dat de families tot de dood hun ouderen verzorgden, lijkt voorbij. Steeds meer Thaise ouderen worden door de familie in de steek gelaten en moeten voor zich zelf zorgen.

Niets is meer vertederend dan een lief oud omaatje die wat lekkers staat te verkopen aan de rand van de straat of op een marktje. Daar achter kan ook pure ellende schuil gaan.

Het trieste bewijs is ‘Granny Mai’ in Buriram, 83 jaar oud en nog dagelijks druk in de weer om te overleven.



Thaise ouderen moeten voor zich zelf zorgen

Familie heeft ze nog ‘Granny Mai’, maar naar haar omkijken doen ze niet. Ze is verlaten en op zich zelf aangewezen.

Dagelijks gaat ze nu met een kar vol gestoomde cassave’s en ouderwetse Thaise toetjes op weg naar de markt, zo’n 10 kilometer verder op. Taai is ze de Thaise oude dame.

Haar verhaal is bekend bij haar klanten, misschien dat ze daarom wat meer kopen. Ze willen haar steunen om de kosten op te brengen voor de huur van haar kamer en andere kosten.

Gelukkige voor Granny Mai gaan de zaken goed. Per dag verkoopt ze gemiddeld voor 400 a 500 baht aan handel. Dat is genoeg om van te leven, sterker nog ze heeft nog een droom die ze wil verwezenlijken. Ze wil een eigen huisje, daar spaart ze nu voor.

Geen last voor andere zijn

Of het nu trots is, maar al ruim 30 jaar zorgt deze Thaise oudere voor zich zelf. Ze wil geen last zijn voor anderen, ze is integendeel zelfs een rolmodel voor haar omgeving geworden. Andere oude van dagen, maar ook jongere die de werklust en het doorzettingsvermogen van haar bewonderen.

Gelukkig is ze nog zo goed van gezondheid om iedere dag de tocht te maken. Ze zou gemist worden wanneer ze een dag niet zou komen opdagen.

One Comment

  1. Het feit dat ze al 30 jaar voor zichzelf zorgt is een beetje in tegenspraak met de suggestie dat het iets van de laatste tijd is, dat ouderen door de familie in de steek worden gelaten.
    Hoe dit ook zij, met de huidige kennis, technologie en rijkdom, zou het toch mogelijk moeten zijn mensen in de beschaafde wereld na een jaar of veertig werken een eenvoudige, wellicht sobere, maar op basisniveau verzorgde oudedag aan te kunnen bieden.
    De werkelijkheid is weerbarstig, zo zien we ook in ons eigen land. Raakten we vroeger met 61 of 62 vervroegd gepensioneerd, nu moet er al tot na de 67e verjaardag worden doorgewerkt, waarna de kinderen geacht worden een tot het bittere einde durend mantelzorgpakket aan te bieden.
    Wat gaat er toch mis in de wereld?

Leave a Comment