fbpx
Achtergrond Cultuur Uitgelicht 

Onvergetelijke momenten met hulpvaardige Thai

Al vanaf de eerste keer dat ik voet op Aziatische grond zette, verbaasde ik me over de hulpvaardigheid van de mensen die in dit deel van de wereld leven. Een karaktertrek die wij in het westen ergens zijn kwijt geraakt.

Uiteraard is er een groot verschil tussen het platteland en steden als Bangkok, Hua Hin, Pattaya of de toeristische eilanden. Steden en toerisme veranderen mensen. Ineens is het ‘voor wat hoort wat’.

Maar ook hier vind je nog steeds barmhartige Samaritanen. Op het Thaise platteland zijn ze talrijk. Daar poetsen ze nog steeds graag hun karma een beetje op door jou uit de brand te helpen.

Zonder benzine

Ik wilde graag het Loy Krathong festival in Sukhothai fotograferen. Ik had gehoord dat het festival ooit hier zijn oorsprong had gevonden en dat er elk jaar een geweldige show op het historische terrein wordt gegeven. Ons guesthouse lag een kilometer of  tien buiten de stad, dus huurde we een motor/brommer.

Toen we wilden wegrijden, keek ik op de benzinemeter en zei tegen mijn vrouw dat de benzine bijna op was. Ze schudde haar hoofd, de tank was nog vol. Ik begreep het niet, dacht dat  misschien bij een Thaise benzinemeter de wijzer in het rood hoorde te staan als de tank vol was. Wist ik veel!

Geen pomp

Maar na een paar kilometer rijden, precies tussen het gehucht waar wij verbleven en Sukhothai sputterde de motor een paar keer en sloeg toen af. “Huh” was het enige wat mijn vrouw kon uitbrengen. Ik lag ondertussen dubbel van het lachen op de grond.

Na een paar minuten klopte ik nog nagrinnikend het stof uit mijn kleren. “Wat nu”, vroeg ik haar. Want er was geen benzinepomp in de omgeving te zien. Maar lang hoefde ik niet op antwoord te wachten, al kwam het niet van mijn vrouw.

hulpvaardige ThaiOveral hulpvaardige Thai

Uit een van de huizen langs de weg kwam een vrouw die vroeg wat er aan de hand was en ons vertelde dat het dichtstbijzijnde benzinestation 6 kilometer verderop was.

Een wat oudere man op een aftands brommertje, waar ik me over verbaasde dat het ding nog überhaupt reed, stopte en bood hulp aan. Hij wilde wel wat benzine voor ons gaan halen. Mijn vrouw gaf hem 500 baht mee, ze had niet kleiner

Een kwartiertje later, net toen ik dacht dat de vogel met 500 baht was gevlogen, kwam-ie terug. Met een jerrycan vol benzine en wisselgeld. Mijn vrouw wilde hem 100 bath geven als dank, hij wilde er niks van weten. Een “kophunkhap” (bedankt) en “Tjokdii nakhap” (veel geluk) was voor hem voldoende.

Verdwaald in Loei

Tijdens een korte vakantie in Chiang Khan (provincie Loei, aan de Mekong River, tegen de grens met Laos) besloten mijn vrouw en ik, samen met het stel waar we samen mee reisden, de omgeving te gaan verkennen. Dat doe je op het Thaise platteland het best op een motor/brommer.

Je kunt ook een auto huren, maar dat is minder avontuurlijk. En met een motor/brommer ben je net iets flexibeler. Wel veel zonnebrandcrème gebruiken, want de wind is in Noord-Thailand extreem droog. Je huid wordt schraal en een prooi voor de zon. Binnen no-time ben je zo rood als een kreeft.

hulpvaardige Thai.Na een tijdje te hebben rondgereden, raakten we het spoor een beetje bijster. We hadden geen idee meer waar we waren. Verdwaald! Bij een T-splitsing stopte we, en keken vertwijfeld rond. Moesten we nu links-, of toch rechtsaf?

“Volg mij maar”

Een auto die vanaf de linkerkant naderde remde af en deed zijn raam open. In het Thai vroeg ie waar we naar toe moesten. Achter ons stopte een andere motorrijder die het gesprek kennelijk opving.

Hij luisterde aandachtig mee en zei toen ineens dat wij hem maar moesten volgen. We bedankte de autobestuurder en reden achter de vriendelijke motorrijder aan.

Nu zou je verwachten dat deze hulpvaardige Thai ons zou blijven begeleiden zolang als onze route en die van hem samenliepen. En dan ergens bij een kruispunt waar hij de weg naar links zou nemen en wij naar rechts moesten zou zeggen “Ga hier rechts, rij een kilometer of drie rechtdoor. Dan kom je bij een kruising met een restaurant. Vraag het daar nog maar een keer”.

Geen dank

Nee, deze man bracht ons helemaal naar de markt van de Zwarte Thai (een oud volk dat nog steeds volgens de eigen tradities met klederdracht leeft) die we zochten.

Hij keek ons een beetje beteuterd aan toen bleek dat de markt alleen in de ochtend was… Maar ja, daar kon hij weer niks aan doen. Gelukkig wist hij nog een kleine expositie verderop in het dorp. Zijn we daar gaan kijken.

En nee, we zijn op de terugweg niet opnieuw verdwaald. We hadden dit keer niet de hulp nodig van de hulpvaardige Thai.

Lees ook

%d bloggers liken dit: