fbpx
mahachaiBangkok Uitgelicht 

Met de lokale trein naar Mahachai

Met het boemeltje naar het idyllische vissersplaatsje Mahachai is dé manier om te ontsnappen aan de drukte van het hectische Bangkok. Voor slechts tien bath zit je vanaf station Wonwian Yay een uur lang tussen de locals op een harde houten bank te schommelen en krijg je een indruk van de Thonburi-kant van de Thaise hoofdstad.

Het vertrekpunt is eenvoudig te bereiken. Ga met de BTS naar Wongwian Yai en loop naar het gelijknamige treinstationnetje. Een taxi of tuk tuk nemen, kan natuurlijk ook en kost nooit meer dan 50 bath. Het loket waar je het treinkaartje koopt is niets meer dan een eenvoudig bureautje met een medewerker in een keurig uniform.

Pai Mahachai krub”, vertel ik hem. “Sib bath krub”, krijg ik als antwoord. Tien bath dus. Met het kaartje op zak verkennen we het stationnetje. Pittoresk is zeker, maar het stelt niet veel voor. Uiteraard vind je er de nodige winkeltjes – er zit zelfs een 7-Eleven – waar je snacks en drinken kunt kopen.

mahachai

Kerkbank

Maar ook als je zin hebt in een warme hap (denk aan gebakken rijst of noedels) kun je er prima eten. Je spot hier nauwelijks toeristen en als farang word je zelf grondig bekeken door de Thai.

In de verte klinkt een hoop getoeter; de trein komt binnen. De perronopzichter zwaait met zijn groene vlag en het grote gevaarte komt met veel lawaai en piepende remmen tot stilstand. Eerst stappen de reizigers netjes uit voor de nieuwe passagiers plaats kunnen nemen.

Voordringen is er niet bij, want de deuren zijn te smal om twee personen tegelijk te laten passeren. Op het treinkaartje staat geen plaatsnummer, dus ik mag mijn eigen zitplek uitzoeken. Uiteraard aan de raamkant voor het uitzicht en onder een werkende ventilator, aangezien de trein geen airco heeft. De houten bank is hard en doet me denken aan de kerkbank waar ik vroeger als klein jongetje moest zitten.mahachai 2

Met veel kabaal komt de trein om stipt 10.00 uur langzaam op gang. Al snel melden de conducteurs – opnieuw in keurig uniform – zich om de kaartjes te knippen. Het landschap wat zich aan je voorbij trekt wordt steeds groener en hoogbouw verandert in laagbouw.

Tijdens de reis stopt het boemeltje meerdere keren bij stationnetjes die nog kleiner zijn dan het vertrekpunt. Verbazingwekkend genoeg stappen ook hier nog mensen in. Na bijna een uur komen we aan in Mahachai.

Vooral de laatste meters die de trein in het kustplaatsje maakt zijn memorabel. Vlak langs de spoorbaan is de dagelijkse markt aan de gang. Je rijdt dus dwars door de markt heen. De trein komt tot stilstand in een grote hal waar een heerlijke vislucht hangt die uren in je neus blijft hangen.

Hele varkenskoppen in Mahachai

Er is echter meer te koop op de markt naast vers gevangen vis. Groenten en alle denkbare fruitsoorten en natuurlijk ook vlees – zelfs hele varkenskoppen vind je hier. Mahachai zelf stelt op wat restaurantjes en het vele water na niet veel voor.

Het is vooral leuk om hier als een van de weinige farang rond te lopen, waarbij je regelmatig vreemd wordt nagekeken. Alsof de locals nog nooit een westerling hebben gezien. We willen meer zien en nemen voor drie bath de veerpont naar de andere kant van het water, een ander plaatsje dus.

Hier rondwandelen als farang levert nog meer vreemde blikken op. Gek en tegelijkertijd uniek, omdat je op slechts een uurtje met een ontzettend trage trein van wereldstad Bangkok zit.

mahachai 3Met Engels kom je hier niet ver en ik prijs mezelf gelukkig dat ik me redelijk kan redden in het Thais. Na een potje voetbal met wat schoolkinderen en een lokaal drankje stappen we de veerpont op, terug naar Mahachai.

Als je een echte avonturier bent kun je vanuit Mahachai zelfs nog met een ander treintje verder naar een oud stadje met een aantal tempels. In dat geval raad ik je wel aan om Thais gezelschap bij je te hebben.

Vlak bij het station eten we een noedelsoep en kopen weer voor tien bath een kaartje, naar Krung Thep. De trein vertrekt om 15.00 uur en iets voor drieën stappen we in en nemen we weer plaats op de harde houten banken.

Opnieuw komt de trein met een hoop lawaai op gang en na ongeveer een half uur doemt de skyline van Bangkok in de verte alweer op. Ik verbaas me maar weer eens hoe groot deze stad eigenlijk is als je de buitensteden zoals Thonburi en Nonthaburi meerekent. Het loopt tegen vieren en het boemeltje nadert het eindpunt Wongwian Yai.

Bij het uitstappen bedanken we de conducteur vriendelijk en lopen weer richting het gelijknamige BTS-station. Voor een appel en een ei heb je een leuke dagtrip waar het vooral draait om de ‘local experience’. Met een enigszins avontuurlijke instelling kom je al een heel eind.

Lees ook

%d bloggers liken dit: