fbpx
de andere kant van thailandAchtergrond Bangkok Uitgelicht 

De andere kant van Thailand

de andere kant van thailand

Op internet staan vaak prachtige verhalen over Thailand. Iedereen beleeft het Land van de Glimlach op zijn of haar manier. Zo ook het verhaal van Martine Olthof over de andere kant van Thailand.

“Tot nu toe heb ik vooral geschreven over de schoonheid van dit indrukwekkende land maar er is ook een keerzijde en met die kant word ik óók dagelijks geconfronteerd.


Ongemakkelijke momenten

Bedelende moeders tref ik op de trappen van de loopbrug, wanneer ik de drukke straat oversteek. De smekende blik in hun ogen wanneer ik mijn portemonneetje met kleingeld tevoorschijn haal en daar is altijd weer dat ongemakkelijke moment: Hoeveel zal ze geven? En ik: Hoeveel kan ik vandaag missen?

Met de handen tegen elkaar gevouwen, als blijk van nederigheid, het kind een jaar of twee, onschuldig en nog geen weet van deze wrede wrange wereld, wiegend op haar schoot. Vandaag was ze zonder haar dochter en ze pakte mijn hand, kneep er in en lachte ontwapenend. Ik paste mijn ‘wai’ toe; de gevouwen handen tegen de borst en een buiging met het hoofd. ‘Sawadee kha arme vrouw!’, tot de volgende keer.

Gisteren liep ik mijn hardlooproute door de sloppenwijken. Het is niet dat ik het opzoek, als ik hier de straat uit ren tref ik na enkele honderden meters krottenhuisjes aan, vindingrijk in elkaar gespijkerde bunkers van latjes, golfplaten en plastic. De was hangt netjes aan de lijn te wapperen want al zijn ze arm, het blijven ‘mensen’ die er niet om hebben gevraagd om in deze puinzooi te leven.

de andere kant van thailandOveral ligt vuilnis: plastic flessen, hier en daar de resten van wat ooit een bankstel moet zijn geweest, oude lappen, opengestoken matrassen waarvan de vulling uitpuilt, verdwaalde bureaustoelen, viezigheid is overal. Ik ontwijk een enorme, platgereden en door de zon verteerde rat (zo plat als een Thaise baht), door er simpelweg maar overheen te springen. Het lijkt na vier maanden al bijna gewoon maar dat is het natuurlijk niet. De mensen zitten in hun open huizen en groeten me dankbaar, voor wat eigenlijk? Hun kinderen spelen blootsvoets in de vuilnisbelt, hen is eenzelfde lot als hun ouders beschoren. Zullen ze hier sterven?

De andere kant van Thailand

Als analfabeet, zonder ooit maar een school vanbinnen te hebben gezien? En daar rijst ineens een nieuw glazen gebouw op in de puinzooi, hoveniers zijn bezig met de aanleg van een stenen ‘tuin’ met waterelementen. De tegenstelling in deze wijk is zo enorm, het lijkt verdomme India wel. Dit is dus de andere kant van Thailand.

Een oude, door de zon bijna zwart geblakerde zwervende man, hangt gehurkt met gebogen rug boven een rijstmaaltijd. Zijn zwarte haren plakken aan zijn hoofd. Ik blijf staan en laat voorzichtig een muntstuk in zijn handen glijden, die gerimpeld, vies en vettig zijn met rouwranden aan de oppervlakte van zijn nagels. Hij kijkt op, lacht niet maar staart me glazig aan gevolgd door een knikje. Ik groet en ren verder met de zon brandend op mijn huid.

Honden moeten zich ook zien te redden

Onderweg word ik een paar keer aangemoedigd in het Thais door lachende mannen. Af en toe tuft er een arme fruit-, snack-, of ijsverkoper op een motorfiets met ingebouwde vitrine voorbij. Claxonnerend op hun toeters die lachwekkend klinken als het geluid van een hondenspeeltje. Pèp pèèp!

Tijd voor ijs, ananas of insecten; gefrituurde kakkerlakken, sprinkhanen of maden. Nu en dan houden ze stil, wachten zwijgzaam op een klant, hun parasol beschermend tegen de verzengende hitte van de zon boven zich.

Het lijkt wel of deze mensen zich bij hun lot hebben neergelegd. En wat kunnen ze anders? Hier is geen sociaal systeem, de mensen moeten zich maar zien te redden. Met de honden is het niet veel anders gesteld. Overal zwerven ze door de straten. Bastaardrassen met vieze vale vlekkerige vachten, open wonden, soms voorthinkend op drie poten en zielige koppen met grote droeve ogen die je eigenlijk wilt aaien maar dat kan niet want het risico op Rabiës, hondsdolheid is veel te groot. Honden met gezwellen die op sterven na dood zijn maar hun gekwelde bestaan moeten ondergaan aangezien de Thai geen dieren mogen doden volgens de boeddhistische geloofsovertuiging.

Dít is de andere kant van Thailand en dat maakt me soms best verdrietig. Er is zoveel dat je zou willen doen maar zo weinig dat je kunt, er is gewoon geen beginnen aan.”

Tekst en foto’s: Martine Olthof

Lees ook

%d bloggers liken dit: