Chiang Khan, ooit sereen en charmant

Chiang Khan, ooit sereen en charmant Het eindpunt van mijn ‘Mekongreis’ die ik in Ubon Ratchatani startte, jarenlang geleden als backpacker, eindigde in Chiang Khan, ooit sereen en charmant.

Met een dorpscentrum vol authentieke houten huizen, een schitterend uitzicht op de Mekong en een uitstraling van rust die mij goed van pas kwam na een hectische trip.


Met een blikje Chang bier aan de oever van de rivier overdenk ik mijn trektocht langs deze levensader, iets wat ik ook ooit eens weer zal doen, beloof ik mijzelf. Chiang Khan was tijdens mijn verblijf nog een typische bestemming voor backpackers, die zich onderdompelden in de Thaise cultuur, specialiteiten van de lokale markt proefden, hun biertje dronken in een van de weinige restaurantjes, met de fiets de omgeving ontdekten en oude tempels bezochten in een stadje dat verder niet zo veel te bieden heeft. Dat is nu ingrijpend veranderd.




Rugzaktoeristen

Nu, veertien jaar later, is het een bestemming geworden voor de meer rijkere Thaise toerist. Wat zijn weerslag heeft Backpacking1op het dorpse karakter van Chiang Khan. Ooit had het, rond de eeuwwisseling, maar een stuk of vijftien guesthouses. Het was een pleisterplaats voor  rugzaktoeristen, die via Nong Khai naar Laos gingen of daar juist hun avontuur achter de rug hadden en hier ontspanning zochten voordat ze richting Bangkok vertrokken. Nu zijn er meer dan honderd overnachtingsmogelijkheden, de meeste in de hogere prijsklasse.

Door TV-aandacht en een verhaal in de Bangkok Post aan deze ongerepte plek kregen de lokale bewoners dollartekens in hun ogen en verkochten hun huizen voor astronomisch bedragen aan horeca-ondernemers. Het massatoerisme kwam op gang en de backpackers bleven massaal weg omdat zij niet zaten te wachten op een boetiek-hotel met kamers van 1500 bath per nacht.

 

ChiangKhanGuesthouseChiang Khan Guesthouse

Wie zich daar niet in laat meeslepen is de Nederlander Huub Oudenhoven die sinds 1998 met zijn echtgenote Pim het Guesthouse Chiang Khan runt. Hij heeft de grensplaats flink zien veranderen. Zijn pension wordt vermeld in de backpackersbijbel Lonely Planet. Daarnaast hebben ze een website, en een vaste klantenkring opgebouwd. De druk om de boel te verkopen aan ontwikkelaars hebben ze kunnen weerstaan.

Volgens de twee is de massale aandacht een tijdelijke hype, die eens de rivier overwaait. Zij runnen dan ook, zoals ze zeggen, als het enige een ‘Thai style friendly guesthouse’ dat niet verbouwd is of gemoderniseerd met airco en een westers toilet. Ooit zal het dorp weer hun dorp zijn.

Als ik met het blikje bier de stilte van de Mekong en het slaperige stadje op mij in laat werken, vermoed ik nog niet dat Chiang Khan binnen tien jaar een resortoord zal worden met luxe hotels. Maar ook ik hoop, net als Huub, dat Chiang Khan zijn charme van weleer terugkrijgt. En zal ik in het Chiang Khan Guesthouse logeren.

Post Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.