Buddy voor aidspatiënten in Thailand

Buddy voor aidspatiënten in ThailandHuub Beckers uit Maastricht is buddy voor aidspatiënten in Thailand. Hij reist één a twee keer per jaar af naar het land om daar in het aidshospice te helpen.

Dat doet Beckers al meer dan 12 jaar in de tempel Wat Phrabat Nampu in de provincie Lopburi, zo’n 170 kilometer ten noorden van Bangkok. Sinds 1994 is hij buddy in het project Buddyzorg Limburg. De tempel herbergt een ziekenzaal met 34 bedden, waarvan het merendeel wordt bezet door mannen.


Buddy voor aidspatiënten in Thailand

Bij de werkzaamheden als buddy voor aidspatiënten in Thailand probeert Beckers een aanvulling te zijn op het werk van personeel en kijkt waar extra handen nodig zijn. Zo verzorgt hij patiënten en staat ze bij. Andere werkzaamheden zijn het helpen bij douchen, iemand op bed wassen, wandelen met een patiënt in een rolstoel of zelfs de hand van een stervende gast vasthouden.

Beckers loopt volgens eigen zeggen regelmatig tegen cultuurverschillen aan, zoals de meeste bezoekers aan Thailand doen. Er wordt anders met ziekte en de dood omgegaan. De dood in het hospice is een oplossing voor patiënten die vaak veel lijden. Tijdens het wassen en behandelen wordt er veel aan hen getrokken en demente patiënten worden uitgelachen en genegeerd.

Gevoel van onmacht

De Limburger mist soms het respect en aandacht voor de patiënt. Tegelijkertijd weet hij dat hij de situatie niet kan veranderen, waardoor hij er een gevoel van onmacht aan overhoudt. Tijdens zijn werk als buddy voor aidspatiënten in Thailand haalt hij vooral veel voldoening uit het contact met de patiënten. De dankbaarheid en vriendelijke lach zijn voor hem de grootste motivatie om dit werk te doen.

Volgens Beckers worden de patiënten vaak in het aidshospice gedropt, omdat er in Thailand een taboe heerst op aids. Veel patiënten zien hun familie nooit meer terug, zelfs niet tijdens hun crematie. In de moeilijkste periode van hun leven worden ze in de steek gelaten. Beckers: “Dat ik dan iets voor hen kan betekenen, vind ik een mooie gedachte en het doet me goed. De taalbarrière is meestal geen probleem. Ik laat mijn handen, ogen en hart ook spreken. De aanraking van een massage vertelt soms meer dan duizend woorden.”

Je kunt Huub Beckers volgen op zijn weblog dat hij bijhoudt.

One Comment - Write a Comment

  1. jammer dat wereld aids dag (1 dec.) voorbij is gegaan zonder dat er gehoor aan de eerder gemaakte toezegging is gegeven.

    Reply

Post Comment