fbpx
Boeddhisme Isaan Uitgelicht 

Boeddhistisch Thailand, het is een feestje

Boeddhistisch ThailandDat Thai van een feestje houden en in alles een gelegenheid zien om een feestje te bouwen, dat wist ik al. Maar dat ook boeddhistische gebeurtenissen worden gebruikt om naar de fles te grijpen is nieuw voor mij.

Ik verblijf de afgelopen dagen bij mijn schoonouders op het Thaise platteland. In een gehucht dat de naam Baan Ko Sa’aat draagt, dat onder de rook van Pa Tio ligt in de provincie Yasothon. Twee belangrijke boeddhistische gebeurtenissen vereisen de aanwezigheid van mijn vrouw en mij. Schoonvader is een jaar geleden overleden en dat wordt herdacht. En een van mijn neven gaat een tijd in tempel doorbrengen. Dat de mannen vaak als voorbereiding op een huwelijk. Maar het is vooral ook een eer.

Boeddhistisch Thailand

Twee dingen zijn belangrijk om te weten als je dit ooit zelf gaat meemaken. Stel je in op veel wachten. Op het Thaise platteland heeft niemand een plan. Ze weten wat het einddoel is, maar ze zien wel hoe ze er komen. En welke tijd daar aanhangt. Meesters in het improviseren zijn het. Voor een westerling kunnen de uren tergend langzaam voorbij gaan. Maar als je geduld hebt, is het prachtig om te zien hoe alles zonder plan toch gebeurt.

Tweede is dat boeddhistisch Thailand weinig op heeft met het boeddhisme dat wij kennen. Met het boeddhisme in het algemeen zelfs. Het is een mengeling van het boeddhisme, hindoeïsme en bijgeloof. Het is een geloof in Thailand, terwijl het boeddhisme van Boeddha een manier van leven is. Overigens denken heel veel Thai dat Boeddha een Thai was.

Voorbereidingen

Twee ceremonies in vier dagen, met bijbehorende feesten. Hoe zouden wij westerlingen dat aanpakken? Simpel, groot inslaan, proberen zo effectief mogelijk te werken en zaken met elkaar te combineren. Dat gebeurt in de banook (Thai voor platteland) niet. Het ene feestje is afgelopen, dan starten we pas met de voorbereidingen voor het volgende feest. Van nul af aan.

Ik heb heel wat westerlingen zien zuchten, zich gaan bemoeien om vervolgens met bezweet en rood hoofd helemaal te ontploffen over zoveel onbegrip van de Thai. Snappen ze dan echt niet dat het allemaal veel simpelere en effectiever kan? De kunst is juist om het aan te zien en niets te doen. Ze doen het vele jaren zo en zullen het nog vele jaren zo doen.

Vaders herdenking

De voorbereidingen van mijn schoonvaders herdenking duren de hele dag. Om elf uur zo de herdenking plaats vinden, het werd half zes. In de middag wordt er uitgebreid geluncht, de mannen drinken daar bier bij. En de karaoke machine moet worden getest, en daar hoort ook een biertje bij. Tegen tijd dat de ceremonie plaatsvindt is het merendeel van de mannen dronken. De vrouwen zien dat zonder mokken aan en doen de ceremonie zonder deze dronkaards.

De ceremonie zelf is klein en ingetogen. Er wordt wierook gebrand bij een klein altaar en monniken zingen een gebed. Als het donker is gaan we nog een keer terug naar het altaar, maar dan moeten we stil zijn. Want de doden slapen. Ik moet geweldig mijn best doen om een lach te onderdrukken. Nog meer moeite kost het me om niet te lachen als mijn vrouw komt vertellen dat schoonvader is gereïncarneerd… als geit.

Neef naar de Wat

Bij de tweede ceremonie kijk ik mijn ogen uit. Mijn neef gaat 15 dagen doorbrengen en leven als in boeddhistische monnik. En dat is reden om twee dagen een feest te houden dat zijn weerga niet kent. Ik vermoed dat de nieuwe monnik niet geheel nuchter zijn inwijdingsritueel heeft meegemaakt. Daar hebben zijn vrienden wel voor gezorgd die hem maar bier en de plaatselijke whisky blijven voeren.

De ceremonie bevat zeer zeker mooie onderdelen. Zoals een toer door het dorp op een pickup-truck. Maar ook dit loopt uit op een totaal feest. Zeker honderd man dansen op Mo Lam Sing muziek van een live band die meelopen. Het bier en de whisky gaat gretig rond. Als ik na de toer nog een ommetje maak door het dorp, zie ik dat een groot deel van het dorp een dronken roes uitslaapt. Of slingert een weg naar huis probeert te vinden. Ik speel zelf ook nog een ‘zeer belangrijke rol”. Ik mag twee uur lang de parasol voor de monnik-in-wording vast houden.

In de avonduren barst een feest los dat het meest lijkt op carnaval. Ergens zitten een paar monniken een show op te voeren (ze hebben aardig wat lachers op de hand) maar het merendeel van de aanwezige heeft er geen oog voor. Lachen, eten en vooral drinken. Het duurt tot diep in de nacht. En dat was de vorige nacht ook al zo, toen de voorbereidingen nog in volle gang waren.

Feestje

Als we de laatste avond naar ons hotel rijden, want dat leek mijn vrouw een beter idee dan slapen bij schoonmoeder, hoor ik haar verzuchten “Ik snap er helemaal niks van. Zoveel alcohol en zoveel dronken mensen tijdens een ceremonie”. Een vriendin van haar was al eerder afgehaakt na het zien van zoveel drankconsumptie. “In mijn streek doen we dat toch echt anders” had ze mijn vrouw vertelt. “Een dag, heel snel en zonder al die muziek, feest en drank.”

Ik concludeer maar dat ook in dit geval er een eind doel was. De jongeman ging de tempel in. Maar hoe er te komen? Dat vult iedereen weer voor zichzelf in. Om met de woorden van Acda en De Munnik te spreken “Ik heb een plan: ik maak nooit meer een plan!”

Lees ook

%d bloggers liken dit: